Ortak İnanç Bildirgesi

1. 1. Ebedi amacımız, Tanrı’yı tanımak ve Tanrı olarak O’nu yüceltmek ve yaşamlarımızı ışık etmek ki başkaları bu ışıkla Tanrı’yı görebilsin. Adanmışlığımız ve temel bağımlılığımız, her şeyin üzerinde, her şeyde ve her şey aracılığıyla olan Baba’ya, Rab ve Mesih ilan edilen Oğul İsa’ya ve içimizde yaşayan ve günahkar doğamızın üstesinden gelmede bize yetki veren Kutsal Ruh’adır.( Elçilerin İşleri 2:22–36, Romalılar 8:12–28 )
2. 2. İmanımızın köşe taşı Mesih’e olan inancımızdır. İnancımızdaki sahip olduğumuz her değerli şey O’nun sözlerinden ve yaşam yolundan kaynaklanır. ( Yuhanna 3:16, 12:47–48, 1.Yuhanna 2:5–6 )
3. 3. Kutsal Kitap, Tanrı esini ve O’nun kusursuz sözüdür. Kutsal Kitap ona büyük saygı duyulduğunda, üzerinde çalışıldığında, vaaz edildiğinde ve itaat edildiğinde o keskindir, güçlüdür, etkindir, meydan okur, gizli şeyleri açığa kavuşturur ve teşvik eder. Çünkü o yaratıcıdan gelmiştir ve bu yüzden bütün nesiller için geçerlidir. ( 1. Timoteos 4:13, 2. Timoteos 3:16–17, 4:1–5, İbranililer 4:12–13 )

1. 4. Kurtuluşumuz bütünüyle Tanrı’nın işidir. Kendi işlerimizle değil, O’nun merhameti ve lütfuyla sağlanmış bir kurtuluş. Tanrı’nın bu işleyişi, müjdeyi duyanları ona iman edenleri ve itaat edenleri Tanrı’nın gücüne imanları aracılığıyla Mesih’te vaftiz aracılığıyla kurtarır ve ölüme kadar imanda kalanlarla beraberdir. ( Romalılar 2:7, Elçilerin İşleri 2:22–37, Efesliler 2:8-10, Koleseliler 2:12, İbranililer 10:32-39, Yakup 1:12 )

5. Yeryüzündeki görevimiz, Yüce göreve her üyenin katılımıyla dünyanın her tarafına Mesih İsa’nın müjdesini yayarak ‘‘kayıp olan kişileri aramayı ve kurtarmayı’’ içerir. Bu görevi yerine getirirken tanıklığımız Mesih’e benzer bir yaşamda dünyanın her tarafındaki diğer Hıristiyanları ve kiliseleri iyi eylemler yaparak desteklemekte ve teşvik etmekte istikrarlı olmalı. İsa’nın görevinin aynısını yapmada, devamlı olarak acı çekenlere ve fakirlere şefkat göstererek onları hatırlamaya kendimizi adadık ve HOPE ve diğer uluslar arası organizasyonlar aracılığıyla yardım çalışmaları yaparak yüklerini hafifletebilmek için elimizden ne gelirse yapacağız.

6. Tanrıyı, birbirimizi ve kayıp olanları sevmekteki motivasyonumuz, Tanrı’nın bize olan sevgisinden kaynaklanır ve Mesih’in bizim uğrumuza çarmıhta kurban olarak ölümüyle biçimlenen en ilahi şekliyle kanıt bulur.

7. Değişimimiz, Mesih’in Tanrı’nın Oğlu olduğuna, ölümüne ve ölümden dirilmesine iman etmemizle başlıyor. Sonra gelen adım ise, günahlardan açıkca tövbe etmeyi öğrenciliği kabul etmeyi ve İsa’nın Rab olduğunu ilan etmeyi kapsar. Sonuç olarak günahlarımızın vaftizde suya gömülerek bağışlanması yoluyla yeniden doğuş mucizesiyle Hıristiyan oluyoruz ve Tanrı’nın bize vereceğini vaad ettiği Kutsal Ruh armağanını alıyoruz. (Yuhanna 20:31, Luka 14:25–33, Elçilerin İşleri 2:38–41, Romalılar 10:9, Titus 3:3–5)

8. Mesih’e olan kişisel öğrenciliğimiz her şeyin üzerinde, her şey de ve her şey aracılığıyla olan Baba’ya tamamiyle adanmışlığımızla başlıyor. Öğrenciliğimiz hergün kendimizi inkâr ederek ve sona kadar imanla devam etmek için O’nun

9. Günlük yaşamımızdaki kutsallığımız, Tanrı’nın buyruğudur. Vaftiz oluşumuzdan itibaren dünyadan ve dünyanın yollarından ayrılmak (kutsallaşarak) ve Tanrı’nın kutsalı olarak yaşamak için çağrıldık. ( Efesliler 1:1, 2:1–4, 1. Selanikliler 4:3–8, 1. Yuhanna 2:15-17 ) Kutsallık fikrinden yola çıkarak, Kutsal Yazılarda açıklandığı gibi yalnız Rab’be ait duygusal ve evlilik bağı kurulmalıdır. ( 1.Korintliler 7:39, 2.Korintliler 6:14, 7:1 )

10. Topluluk üyeliğimiz, her bir üye; erkek ve bayan Tanrı’nın isteği kutsallıkta, Tanrı’nın kutsalı olarak yaşamlarını yaşamaya söz vermiş olarak vaftiz olan öğrenciler bulunur. Üyelerimiz adanmış olmaya çaba göstermeyi kabul etmişlerdir. Sadece Yaratıcı’ya değil kilisenin bedeni yaşamına adanmışlardır. Bu, içtenlikle yapılan çabaları içerir. Örneğin, topluluğun her toplantısında hazır bulunmak ve sevinçli, ayık ve uyanık, teşvik edici ilişkilerle birbirimizi sevmeye ve iyi eylemler yapmak. (Elçilerin İşleri 2:42, Romalılar 12:10, İbranililer 3:12–13, 10:24–25)

11. Topluluğumuzun tapınması; Tanrı’nın sözlerine adanmışlığı, duayı, kardeşliği ve Rab’bin Sofrasını; haftalık olarak Mesih’in huzurunda kutsal bir sofra olarak paylaşmayı, ekmeği bölmeyi ve asmanın ürününden içmeyi kapsar. Topluluk olarak ilk yüzyıl öğrencilerine benzer olarak Tanrı’ya hoş kokulu bir sunu olarak kendimizi şükranlarımıza işaret olarak sunuyoruz. Hayatımızda zevk aldığımız her şey Tanrı’dan hediye olduğu için gelirimizin bir kısmını sevinçle ve sunu olarak kiliseye bağışlamayı kabul ediyoruz ki İsa’nın hizmeti dünyanın her yanında ve topluluğumuzda büyüsün. (Elçilerin İşleri 2:42–47, 1. Korintliler 10:17–34, 9:7-14, Filipililer 4:14-19 )

12. Müjdelemede, vaftizde, öğretişte, öğüt vermede ve diğer bayanları eğitmede hizmet etmede hayati önem içeren bir rol oynadıkları için Kilisenin bayanları desteklemesine inanıyoruz. Bunlara ek olarak bütün kız kardeşlerin, erkek kardeşlerimizin hayatlarındaki değerli ve çok önemli etkilerini takdir ediyoruz.

13. Topluluğun karar verme yetkisi oluşumu, her topluluğun kendisine aittir. Ayrıca topluluğumuzun diğer topluluklarla ve Hıristiyan bireylerle bağlantısının bulunmasına – Diğer topluluklardan öğüt alma-verme ve Tanrısal etkileşimde bulunmasına karar verdik. ( 1. Petrus 5:5 )

14. Kiliselerle ve kardeşliğimizin dışındakilerle iletişimimiz, içten ve saygılı olmalı ve asla kin güdüyor olmamalı. Örnek niteliğinde olan liderliği onaylıyoruz ki bu kiliseyi ihtiyaçlarına göre bina etmeyi ve kiliseyi korumak için disiplin etme yetkisini içerir. ( 1. Petrus 2:17)

15. Olgunlukla anlaşmazlıkları çözme kilisemizin önceliğidir. Ve bazen kendi topluluğumuzun dışından yardım edilmesini gerektirebilir. Dini konularda anlaşmazlıkları çözmede; dedikoduyu ve iftirayı terk etmede ısrarla kutsal yazılara itaat etmeyi kabul ediyoruz. (1. Korintliler 5:1–13, 6:1-8, Filimon mektubu)